Het centrale thema waar IJsbreker Inspiratie mee werkt is: "Als het ijs is gebroken, wordt de onderstroom zichtbaar". Het lijkt me handig om eens uit te leggen wat ik daarmee bedoel.
Ik kom al circa 20 jaar bij diverse organisaties. De meeste daarvan bevinden zich op de scheidslijn tussen publiek en privaat. Woningbouw, openbaar vervoer, energie, telecom, maar ook grote commerciële bedrijven; het zijn allemaal omgevingen waar veel mensen werken die denken dat ze hun werk moeten doen, maar niet zoveel te kiezen hebben.
In die omgevingen verandert de laatste jaren veel. Een van de centrale thema's die in die veranderingen veel naar voren komt is bijvoorbeeld klantgerichtheid. De veranderingsprocessen lopen vaak verre van soepel en veel mensen geloven ook werkelijk niet dat het hen wat gaat brengen. Mensen vinden het niks en krijgen al snel een houding van: "ik geloof het wel". Omdat ze al vaak gereageerd hebben en niet het gevoel hebben dat er ooit wat aan is gedaan worden ze langzaam stil en volgzaam. Dit terwijl de veranderingen juist bedoeld zijn om de kwaliteit die op de werkvloer aanwezig is ten volle te benutten en de verantwoordelijkheden zo laag mogelijk in de organisatie te beleggen.
In dit soort omgevingen wordt de mening van de medewerkers op een gegeven moment alleen nog bij de koffie-automaat verteld; aan elkaar. Zodra er een manager zijn of haar hoofd om de hoek steekt valt het stil. Mensen raken ervan overtuigd dat het management (wie dat dan ook moge zijn) toch niet luistert en spreken alleen nog met hun collega's over wat hen werkelijk dwars zit.
In dit soort situaties is het van belang weer te gaan praten over wat echt belangrijk is. In dit soort situaties is het van belang weer op zoek te gaan naar de individuele ruimte die de nieuwe structuur biedt. In dit soort situatie is het nodig het ijs te breken, in figuurlijke zin, en weer met elkaar in gesprek te gaan.
Maar in dit soort situaties zijn ook vaak al patronen ontstaan die het voor management en medewerkers moeilijk maken te zien wat er aan de hand is, laat staan daar zelfstandig weer uit te komen. Daarnaast zie ik vaak dat in de grotere organisaties ook teamleiders en managers rondlopen die aan dezelfde symptomen leiden als de mensen waaraan zij leiding geven.
Dit is het werkveld waar IJsbreker zich op richt. Zorgen dat mensen in organisaties weer in gesprek komen met elkaar. Dat het vertrouwen - om gewoon te zeggen wat je te zeggen hebt - terug komt. Dat mensen de verantwoordelijkheid nemen om hun werk zodanig in te richten dat ze naar hartelust kunnen werken. Ook als de omgeving een kant op lijkt te bewegen die ruimte wegneemt.
Naar hartelust werken; vanuit het hart en met vol plezier. En daarmee resultaten boeken. Dat is wat IJsbreker het bedrijfsleven wenst, dat is waar een IJsbreker bij kan helpen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten